Wyspę Wielkanocną tworzą liczne cuda natury: park narodowy Rapa Nui, piękne krajobrazy okolicznych plaż, z czystym piaskiem, stożki wulkaniczne oraz rozległe, zielone doliny, możliwe do odkrycia pod okiem miejscowych przewodników. 

Na obszarze Wyspy Wielkanocnej można odkryć wiele nieczynnych wulkanicznych kraterów, gdyż jest to wyspa wulkanicznego pochodzenia, a jej największym wzniesieniem jest – Terevaka, znajdujący się w otoczeniu niższych majestatycznych gór. Szczyt nie jest wysoki i mierzy zaledwie 507 metrów n.p.m.

Stolicą wyspy jest powstałe miasto Hanga Roa. Założyciele tego portowego miasta osiedlili się tu w 1888 roku. Miejsce to jest zamieszkane właściwie przez niemal wszystkich ludzi żyjących na tej wyspie. Zwiedzanie miasta z jedną, główną uliczką oraz zatoką, którą zdobią posągi Moai to idealna okazja na odkrycie lokalnych tradycji. Okolica obfituje również w wiele restauracji, które oferują w trakcie wycieczki lunch pełen lokalnych smaków.

Atrakcją, której nie można pominąć odwiedzając Wyspę Wielkanocną jest wycieczka piesza na wulkan Rano Raraku, gdzie powstała większość posągów Maoi. Poza nim znajduje się jeszcze jeden – Rano Kau, którego krater wypełnia zbiornik wody. To największy nieczynny wulkan na wyspie, a widok na pobliskie wzgórze i krater na tle bezkresnego oceanu to jeden z najbardziej zapierających dech w piersiach widoków na Wyspie Wielkanocnej.

Wyspa Wielkanocna oferuje również miejsca na krótki odpoczynek po czasie pełnym atrakcji. Dzika plaża Anakena z pięknym, nieskazitelnym piaskiem zachwyci entuzjastów kąpieli w ciepłych wodach, a także tych, którzy kochają sporty wodne.

Pochodzenie ludności zamieszkującej Wyspę Wielkanocną od dawna stanowi przedmiot badań i sporów wśród naukowców. Najczęściej przyjmowana hipoteza zakłada, że pierwsi osadnicy przybyli na wyspę około 1200 roku n.e. i byli pochodzenia polinezyjskiego. Społeczeństwo miało być zorganizowane w strukturę hierarchiczną, gdzie dominującą pozycję zajmowała grupa określana jako „długousi”, odznaczająca się noszeniem ciężkich kolczyków, które rozciągały uszy. W niższej warstwie społecznej znajdowali się tzw. „krótkousi”, którzy odpowiadali za prace fizyczne, w tym także za wznoszenie kamiennych posągów. Opowieści o tych podziałach społecznych przetrwały głównie w formie ustnych przekazów, łączących elementy historii z mitami. W XIX wieku populacja wyspy została znacznie zredukowana na skutek działań łowców niewolników, którzy uprowadzali mieszkańców na kontynent południowoamerykański, a także z powodu epidemii chorób zakaźnych, takich jak gruźlica czy trąd. Istnieją także przekazy sugerujące, że w XVIII wieku doszło do konfliktu wewnętrznego pomiędzy grupami społecznymi, którego przyczyną miał być niedobór zasobów, prowadzący do walki o przetrwanie.